منم و چشم رمد دیده و نور خورشیدبتور روشن،بهمه حال، مرا چشم امید

روی زیبای تو فرخنده و رخشان دیدمبی نصیبست ازین عین عیان چشم سفید

سر ما خاک ره درد کشان خواهد بودواعظ، افسانه مفرما، که نمانی جاوید

قدح باده بدست آر،اگر دست دهدخوشتر از تخت فریدون و زتاج جمشید

تا بکی در هوس قصر معلا بودن؟قصر جان را تو بدست آرو مجو قصر مشید

راه را اهل طریقت بمشقت رفتندتو فراغت بنشسته بمیان گل و بید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گشت هجران تو بر خاطر قاسم ممدوداین چنین قصه ممدود بعالم که شنید؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets