بنده از دوست سئوالی بصفا کردم دوشقصه سر ترا چند بود این سرپوش؟

عاشقان در رخ زیبای تو حیران شده اندهمه مستند، نه مدهوش و لیکن خاموش

صفت باده اگر زاهد ما بشناسدهمه با چنگ و دف آید بدر باده فروش

صوفی ما اگر از جام تو شوری داردسخن مردم خودبین نکند دیگر گوش

صفت طالع عشاق ز اندازه گذشتچون خورد باده همه ملک و ملک گوید: نوش!

گر تو حق را همه جا حاضر و ناظر دانیآخر، ای خواجه، متاعی که نداری مفروش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. باده ام دادی و دل بردی و جان افزودیقاسمی حلقه بگوشان ترا حلقه بگوش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern