بازم نمکی بر جگر ریش رسیدستصد گونه بلا بر من درویش رسیدست

من ناله ز بیگانه ندارم، که دلم راهر غم که رسیدست هم از خویش رسیدست

درد تو بهرکس نرسیدست ولیکنالمنة لله که مرا بیش رسیدست

کیشم همه عشقست و نیاید بصفت راستتیری که مرا بر دل از آن کیش رسیدست

نوش دو جهان را همگی کرد فراموشتا بر دل من لذت آن نیش رسیدست

ای عشق جهان سوز، کجایی؟ که دلم راصد واقعه از عقل بد اندیش رسیدست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر ناله کند قاسم بیدل، مکنش عیبپیداست از آن ناله که دردیش رسیدست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love