آن را که قبله اش رخ خورشید انورستاعراض گر کند، بهمه روی کافرست

عاشق بیار واصل و عاقل بهانه جویصوفی برغم واصل و چون حلقه بر درست

واعظ، مگو که: عشق روانیست در طریقپنداشتی که ملک دو عالم مثمرست

زین بیشتر عداوت با اهل دل مکنشرعی معین آمد و عشقی مقررست

آن را که عشق نیست درین راه غافلستسنور راه ماست اگر خود غضنفرست

زاهد بزهد مایل و صوفی باعتقادعارف درین میانه چو کبریت احمرست

جان در سماع عشق تو مستست و چاره نیستشوقی مولد آمد و عشقی قلندرست

باد صبا چو بوی تو آورد در چمنجانها فدای رایحه روح پرورست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر جان قاسمی نظری کن ز روی لطفزان جا که آفتاب ضمیر منورست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love