الا! ای نفس، خودکامی و خودبیناز آن گشتی اسیر سجن سجین

چه چین در ابرو آوردی که گشتیاسیر لعبتان چین و ما چین

جهان اندر جهان آواره گشتم«فویل ثم ویل للمساکین »

دلم را زنده گردانیده وصلتچو باد صبح دم بر برگ نسرین

بیا، ای ساقی جانها، فرو ریزشراب ارغوان در جام زرین

فدای ماه رویت جان و دلهااسیر زلف مشکین جان مسکین

بیا در باغ و بستان، تا ببینیبساتینست در صحن بساتین

خدایا، از بلای خود نگه داربحق حرمت طاها و یاسین

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خدا بین باش، قاسم، تا توانیکه خودبینی نشاید در خدابین

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love