پهلوی خوانان غزل می خواند دوشاو بخود مشغول و جانها به خروش

در حقیقت جمله جانها یکیستاز حقیقت بر گرفتم روی پوش

عاشقان در جام می مستغرقنداز ملک آواز می آید بگوش

سالها شد راز می دارم نگاهدیگ مردان سالها آید بجوش

بی طلب جستی، نشاید راه رفتگر نه ای خضری، چو اسکندر بکوش

خرقها را در گرو کردن بمیسهل باشد پیش رند باده نوش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی، عرش خدا را حصر نیستمستوی هر جا باسمی بر عروش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love