گر بنالم من از این درد که در دل دارمبس عجب نبود اگر رحم کند دلدارم

کهنه گنجیست درین کنج نهانی پنهانترک سر گویم و آن گنج نهان بردارم

قسمتی کان ز ازل رفت چه شاید کردن؟من بر آن قسمتم، ار زاهد، اگر خمارم

گفتمش: رو بنما، گفت که: هی! حد تو نیستخجل از گفته خویشم، پس سر می خارم

اشک گلگون مرا رحم کن، ای جان و جهانکه بسودای تو از دیده فرو می بارم

عاقبت کشته شمشیر غمت خواهم شدمن که از واقعه عشق تو بر خور دارم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هیچ کس غیر تو در جان و دل قاسم نیستحالم اینست، اگر مستم، اگر هوشیارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love