گم کرده‌ایم راه و ندانیم پیشگاهزان سوتَرَک رویم، کزان سوتَر است راه

شب تا سحر ز گریه ما هیچ کس نخفتتا روی دل فروز تو دیدیم صبح گاه

مستان جام عشق تو بودند جان و دلپیش از بنای مدرسه و رسم خانقاه

خواهی که قرب یابی در حضرت وصالاز مابغیر حضرت ما مقصدی مخواه

جانم بسوخت ز آتش حسرت که آن صنمبر بیدلان گذشت و نکرد این طرف نگاه

دی می گذشت، جمله جهان پر نفیر شداز سوز عشق، بس که برآمد فغان و آه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر جان قاسمی نظری کن، ز راه لطفزان پیشتر که آینه دل شود سیاه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern