Khosrow and Shirin, chapter 38
What is a masnavi?
Masnavi: a long poem in self-rhyming couplets, usually an epic or a tale.
ملک عزم تماشا کرد روزینظرگاهش چو شیرین دلفروزی
Gəzməyə çıxmışdı şah bir gün erkənYanında Şirintək gözəldi çəmən.
کسی را کآن چنان دلخواه باشدهمه جایی تماشاگاه باشد
Hər kəsin Şirintək ola həmdəmi,Hər yer xoşdur ona, nə dərdi, qəmi!
ز سبزه یافتند آرامگاهیکه جز سوسن نرست از وی گیاهی
Bir yer bəyəndilər: ətirli, gülşən.Hər yana baxsaydın açmışdı süsən.
در آن صحن بهشتی جای کردندملک را بارگه بر پای کردند
O cənnət misalı yerdə durdular,Şaha bir möhtəşəm çadır qurdular.
کنیزان و غلامان گرد خرگاهثریاوار گرد خرمن ماه
Bürüdü çadırı qullar, kənizlər,Sanki aya dövrə çəkmişdi ülkər.
نشسته خسرو و شیرین به یک جایز دور آویخته دوری به یک پای
Oturmuşdu Xosrov, Şirin bu zaman,Hicran asılmışdı bir ayağından.
صراحیهای لعل از دست ساقیبه خنده گفت «باد این عیش باقی»
O al sürahi ki, tutmuşdu saqi,Gülüb səslənirdi: "Eyş olsun baqi!"
شراب و عاشقی همدست گشتهشهنشه زین دومی سرمست گشته
Vermişdi əl-ələ eşq ilə şərab,Şah bu iki meydən olmuşdu bitab.
بر آمد تندشیری بیشهپروردکه از دنبال میزد بر هوا گرد
Qaldıraraq tozdan göylərə duman,Qızmış bir şir çıxdı qəflətən yandan.
چو بدمستان به لشگرگه در افتادو زو لشگر به یکدیگر برافتاد
Sərxoştək qoşunun canını düşdü.Qoşun şirdən qorxub yaman hürküşdü.
فراز آمد به گرد بارگه تنگبه تندی کرد سوی خسرو آهنگ
Gəlib yaxınlaşdı şir barigaha,Acıqlı-acıqlı yanaşdı şaha.
شه از مستی شتاب آورد بر شیربه یکتا پیرهن بیدِرع و شمشیر
Qılıncsız, zirehsiz şah sıçrayaraq,Atıldı şir üstə şirdən də qoçaq.
کمانکش کرد مُشتی تا بناگوشچنان بر شیر زد کز شیر شد هوش
Yumruğunu elə hiddətlə çaldı,Şiri bihuş edib torpağa saldı.
بفرمودش پس آن گه سر بریدنز گردن پوستش بیرون کشیدن
Əmr etdi: "Durmayın, başını kəsin!Boğazdan çıxarın qanlı dərisin!"
و زآن پس رسم شاهان شد که پیوستبود در بزمگهشان تیغ در دست
Sonra şahlar tökdü belə bir tədbir:"Məclisdə də qılınc əldə gərəkdir."
اگر چه شیرپیکر بود پرویزملک بود و ملک باشد گرانخیز
Pərviz şir gövdəli olsa da, şahdır,Çünki şahlar olar təmkinli, ağır.
ز مستی کرد با شیر آن دلیریکه نام مستی آمد شیرگیری
Sərxoşluqda şirlə döyüş başladı,Şir yıxan olmuşdu sərxoşun adı.
به دستآویز شیر افکندن شاهمجال دستبوسی یافت آن ماه
Şirin gördü düşüb əlinə fürsət,Xosrovun əlini öpdü nəhayət.
دهان از بوسه چون جلاب تر کردز بوسه دست شه را پر شکر کرد
Bir təzə şərbətə döndü ləbləri,Xosrovun əlinə səpdi şəkəri.
ملک بر تنگ شکر مُهر بشکستکه شکر در دهان باید نه در دست
Şah ləbindən öpüb dedi: "Ey mələk,Şəkər əldə deyil, ağızda gərək."
لبش بوسید و گفت این انگبین استنشان دادش که جای بوسه این است
"Bal!" deyərək öpdü şirin ləbləri,Söylədi: "Buradır öpüşün yeri!"
نخستین پیک بود آن شکرین جامکه از خسرو به شیرین برد پیغام
Birinci qasiddi o şəkərli cam,Xosrovdan Şirinə apardı peyğam.
اگر چه کرد صد جام دگر نوشنشد جام نخستینش فراموش
Başqa yüz yeni cam aldısa ələ,Yadından çıxmadı o ilk piyalə.
میی کاول قدح جام آورَد پیشز صد جام دگر دارد بها بیش
Sonralar verilən yüz mey camı, bil,İlk verilən qədər dəyərli deyil.
می اول جام صافیخیز باشدبه آخر جام دردآمیز باشد
Camın əvvəlində şərab saf olur,Sonuncu qədəhlər xılt ilə dolur.
گلی کاول برآرد طرف جویشفزون باشد ز صد گلزار بویش
Arx yanında bitən birinci güllərYüz baxça gülündən yaxşı iy verər.
دُری کاول شکم باشد صدف راز لؤلؤ بشکند بسیار صف را
Bir sədəfdən ilkin olan mirvariÇox nadir ləldən durur yuxarı.
ز هر خوردی که طعم نوش داردحلاوت بیشتر سرجوش دارد
Necə dadlı xuruş olsa da, inan,Yaxşıdır qazanın üstü altından.
دو عاشق چون چنان شربت چشیدندعنان پیوسته از زحمت کشیدند
Aşiqlər içəndə dadlı şərbətiUnutdular bütün dərdi, zəhməti.
چو یکدم جای خالی یافتندیچو شیر و می بهم بشتافتندی
Bir dəqiqə xəlvət yer tapan zamanAyırmaq olmurdu südü şərabdan.
چو دزدی کاو به گوهر دست یابدپس آنگه پاسبان را مست یابد
Keşikçini sərxoş görən oğrutəkLəl oğurlamağı niyyət edərək,
به چشمی پاس دشمن داشتندیبه دیگر چشم ریحان کاشتندی
Onlar bir gözüylə reyhan əkirdi,Birilə düşmənə keşik çəkirdi.
چو فرصت در کشیدی خصم را میلربودندی یکی بوسه به تعجیل
Görəndə düşməndən bir az fürsət var,Tələsik bir öpüş qoparırdılar.
صنم تا شرمگین بودی و هشیارنبودی بر لبش سیمرغ را بار
Sərxoş olmayanda hər işi nazdı,Ləbinə simrüğü yaxın qoymazdı.
در آن ساعت که از می مست گشتیبه بوسه با ملک همدست گشتی
Məst olan zamanda şahdan əl çəkmir,Öpüşdə Xosrovla olurdu əlbir.
چنان تنگش کشیدی شه در آغوشکه کردی قاقُمش را پرنیانپوش
Hər qucaqlayanda şah onu qızğın,Lalətək yanırdı ağ üzü qızın.
ز بس کز گاز نیلش در کشیدیز برگ گل بنفشه بردمیدی
Üzünü dişləyib əmən çağındaBənövşə əkirdi gül yanağında.
ز شرم آن کبودیهاش بر ماهکه مه را خود کبود آمد گذرگاه
Xəcalət verirdi o göy ləkələrKi, ay da bu dərddən qaranlıq sevər.
اگر هشیار اگر سرمست بودیسپیدآبش چو گل بر دست بودی
İstər sərxoş olsun, istərsə ayıq.Qoymazdı kirşanı kənar bir anlıq.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nizami-xosrov-ve-sirin-38
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
The letter opened with the name of God, who by His grace guides those who go astray.Of heaven and earth Creator Absolute, through whom nonbeing being has obtained.
The Seven Beauties, chapter 17The reader having read the letter through, an angry fire blazed up in Bahram’s breast.Again, by great exertion, like the wise, to patience he constrained himself forthwith.
The Seven Beauties, chapter 18(So) in the morning when the gold-crowned dawn set up a chair of gold, an ivory-throne,The officers and the authorities — those strong of arm and strong of judgment too —
The Seven Beauties, chapter 19The horoscope of (Bahram’s) throne and rule came out auspicious in goodwill to him.Ere this the observer learned in the stars had taken observations for the throne.