ای کمالت نعت عزت در جهان انداختهجان ز شوق تو کله بر آسمان انداخته

یک سخن گفته زر از خویشتن با بلبلانشور و غوغا در زمین و در زمان انداخته

هر زمان از عشق رویت عقل در شور آمدهجان و دل را در محیط بی کران انداخته

ارغوان را گفته: وصل ما بیابی، غم مخورزین حکایت صد عرق بر ارغوان انداخته

قعر دریای کمال از ناگهان موجی زدهمستعین را در مقام مستعان انداخته

بی نشانست آن حبیب، اما برای بازیافتصد حدیث با نشان در بی نشان انداخته

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. یک کرشمه کرده با خود از برای خویشتنقاسمی را در بلای جاودان انداخته

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love