بیا، که عشق برافراخت سنجق سلطانبیا، که شهر شد ایمن ز حیله شیطان

هزار شهر بگردیدم از فلک بفلکبغیر حضرت السان نیافتم همه دان

هزار عاشق صادق بدند احمد راولیک کمتر افتد چو بوذر و سلمان

مگر بتوبه و تقوی طریقتی برویوگر نه راه نیابی بکوچه سلطان

دلم چو گم شود از کوی یار واطلبیددگر مجوی دلم را ز روضه رضوان

ز عزت و عظمت خود بهیچ پروا نیستترا، چنانکه تویی، بر جمال خود نگران

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو قاسمی ز غمت خوشدل و سبکبارستخدای رحم کند بر دل سبک باران

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love