تو مرهم دل ریشی و راحت جانیدوای درد دل بیدلان نکو دانی

کمال حسن ترا گر بصد زبان گویمبحسن و لطف و ملاحت هزار چندانی

در آن زمان که براندازی از جمال نقابنصیب جان و خرد حیرتست و حیرانی

بگوش جمله جهان ذکر خویشتن شنویبصد هزار زبان مدح خویشتن خوانی

تبسم تو دلم را بسوخت و گریان ساختترا طراوت بادا! که نار خندانی

توان شنید، اگر عاشقی، بگوش روانمیان مجلس رندان خروش سبحانی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هزار جان و دل قاسمی فدای تو باد!که شمع مجلس انسی و نور اعیانی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets