زلف را شانه زن، که رعناییچشم را سرمه کش که زیبایی

فتنه برخاست،دل یقین دانستکه تو سر فتنهای غوغایی

پرده ما دریده ای صد باروز پس پرده روی ننمایی

تو بدان زلف و رو، بروز و بشبفتنه عاشقان شیدایی

عشق ورزیدی از برای نجاتروز پیری و گاه برنایی

جان و دل مست حیرتند مدامکه نه با مایی و نه بر مایی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم از وجد و سور ننشیندجان ما نای و یار ما نایی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love