هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان

لب تر مکن به آب که طلق است در قدحدست از کباب دار که زهر است توامان

با کام خشک و با جگر تفته در گذرایدون که در سراسر این سبز گلستان

کافور همچو گل چکد از دوش شاخسارزیبق چو آب برجهد از ناف آبدان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring