گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است

نیست با آیینه روی حرف ما چون طوطیانباعث گفتار ما چشم سخنگویی بس است

بند آهن بر سبکروحان گرانی می کندگردن باریک ما را حلقه مویی بس است

سر به صحرا می دهد شوریدگان را ناله اییک جهان آهوی وحشت دیده را هویی بس است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مطلب آزادگان دست از دو عالم شستن استهمچو سرو از گلستان ما را لب جویی بس است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring