ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

در جوانی گر‌چه فارغ از غمِ نان نیستندگردد از قدِ دوتا این غم دو چندان خلق را

آنچنان کز آبِ تلخ افزون شود لب‌تشنگیدستگاهِ حرص افزاید ز سامان خلق را

می‌رسد در خانهٔ در‌بسته روزی چون اجلحرص دارد اینچنین خاطر‌پریشان خلق را

قسمتِ حق سدِّ راهِ شکوهٔ مردم نشدچوُن کند راضی کسی از خود به احسان خلق را؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می‌ربایند از دهانِ مور صائب دانه راگر بود زیر نگین مُلکِ سلیمان خلق را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets