زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است

چرخ معذورست در افشردن دلهای خلقنخل ماتم تازه رو از آب چشم مردم است

کار نادان می شود مشکل تر از تدبیر خویشاز لگد محکم شود خاری که در زیر دم است

از علایق رشته ای تا هست، جان آزاد نیستتا رگ خامی بود در باده، محبوس خم است

خرد مشمر جرم را هر چند باشد اندکیکز بهشت آواره آدم از برای گندم است

دوری ظاهر حجاب تشنه دیدار نیستقطره در هر جا که باشد متحد با قلزم است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از صفای سینه مستورست صائب داغ منپرتو خورشید تابان پرده دار انجم است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern