صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای استآفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است

دانه امید ما در عهد این بی حاصلاندر زمین کاغذین، تخم شرار افشانده ای است

شکوه ما در زمان خوی آن بیدادگرنامه در رخنه دیوار نسیان مانده ای است

با تو ظالم برنمی آید، وگرنه آه منپنجه زورآوران چرخ را پیچانده ای است

حلقه جمعیتی گر هست در زیر فلکدیده بینایی از وضع جهان پوشانده ای است

فتنه آخر زمان در دور چشم مست اوشیشه بی باده بر طاق نسیان مانده ای است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کیست صائب با دل پر خون درین وحشت سرا؟از حریم قرب، بی تقصیر بیرون مانده ای است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern