حاصل دنیای فانی جز غم و تشویش نیستمد عمر جاودانش آه حسرت بیش نیست

پشه تا بر دیده من خواب شیرین تلخ کردگشت معلومم که نوش این جهان بی نیش نیست

تخم حاجتمندی دنیا به قدر آرزوستهر که را در دل نباشد آرزو درویش نیست

کوشش بی جذبه نتواند به مقصد راه بردورنه در راه طلب از من کسی در پیش نیست

زان ز حرف راست لب بستم که غیر از آه سرددر بساط سینه صبح صداقت کیش نیست

دیگران را گر به حال خویش می آرد خودیبیخودان را لشکر بیگانه ای جز خویش نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شعر خود صائب مخوان بر مردم کوتاه بیندیر می یابد سخن را هر که دوراندیش نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets