ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

دل سیاه است اگر گشت بناگوش سفیدپا اگر نیست بجا، لغزش مستانه بجاست

خارخاری به دل از عمر سبکرو مانده استمشت خار و خسی از سیل به ویرانه بجاست

آسیا گرچه برآورد ز بنیادش گردهوس نشو و نما در گره دانه بجاست

نسبت شوق به هجران و وصال است یکیرفت ایام گل و شورش دیوانه بجاست

یار نوخط شد و آغاز جنون است مراشمع خاموش شد و گرمی پروانه بجاست

چشم من بر در و دیوار حرم افتاده استنگذارند مرا گر به صنمخانه، بجاست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرچه در خواب گران عمر سر آمد صائبهمچنان رغبت شیرینی افسانه بجاست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation