تو آن هوش از کجا داری که از خود بی خبر گردی؟همان بهتر که خرج این جهان مختصر گردی

به محض گفت نتوانی ز ارباب بصیرت شدز دنیا تا نپوشی چشم کی صاحب بصر گردی؟

قدم بیرون منه از پیروی گر عافیت خواهیکه در دنبال داری صد بلا گر راهبر داری

شود از چرب نرمی اژدها مار رگ گردنهمان بهتر که با این سخت رویان نیشتر گردی

ترا از آتش دوزخ کند فردا سپرداریگر از دست حمایت ناتوانان را سپر گردی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو هست از سفره قسمت ترانان جوین صائبچرا چون مهر تابان گرد عالم دربدر گردی؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets