سرو بالای تو از آب روانی برداشتکوه تمکین تو از خاک گرانی برداشت

از اجل چاشنی قند مکرر یابددر حیات آن که دل از عالم فانی برداشت

می خورد خون جگر بیش ز ته جرعه عمربیشتر هر که تمتع ز جوانی برداشت

دل ز جمعیت اسباب چو برداشتنی استآنقدر بار به دل نه که توانی برداشت

از سبکروحی پروانه کباب است دلمکه ز جان دست به یک بال فشانی برداشت

بر دلم درد گران بود ز بی حوصلگیصبر ازین کوه گرانسنگ گرانی برداشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رنگ صائب به رخ می نتوانم دیدنتا ز رخساره من رنگ خزانی برداشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring