پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست

اگر چه هستی ما چون حباب یک نفس استدل پر آبله بحر از هواپرستی ماست

ز بخل نیست اگر بسته ایم راه سؤالدر آستین کف سایل ز پیشدستی ماست

نهشت در سر ما مغز، پوچ گوییهافنای خرمن هستی ز باد دستی ماست

عروج مهر کند عمر سایه را کوتاهبلند پایگی آسمان ز پستی ماست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز خود برآمدگانند محو حق صائبگرفته ماه تمام از غبار هستی ماست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets