خراب حالی ما از درازی دست استز همت است که دیوار ما چنین پست است

ز نوبهار جهان رنگ اعتدال مجویکه عندلیب تهیدست و غنچه زرمست است

دل تو چون گل رعنا دو رنگ افتاده استوگرنه حسن خزان و بهار یکدست است

خلاصی دل ازان زلف آرزوی خطاستکه مرغ، بی پر و بال است و کوچه بن بست است

به زهد خشک قناعت نمی توان کردنکنون که هر سر خاری پیاله در دست است

حساب دین و دل از ما به حشر اگر طلبندبهانه ای چو سر زلف یار در دست است

نبست غنچه منقار عندلیبان رافغان که چاشنی نوشخند گل پست است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو غنچه سر به گریبان کشیده ام صائبز بس به چشم من این سقف نیلگون پست است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love