چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

به خال گوشه ابروی او مبین گستاخکه چون ستاره دنباله دار خونریزست

فغان که نرگس بیمار خوبرویان راشکستن دل ما چون شکست پرهیزست

همیشه در دل فرهاد می کند جولانچه شد که دامن شیرین به دست پرویزست

زمان حسن قدیم ترا که می داند؟که آسمان یکی از سبزه های نوخیزست

ز آتش نفس گرم ما خطر داردچو خار، محتسب شهر اگر چه سر تیزست

ز آسمان کهنسال دلخراش ترستاگر چه سبزه رخسار یار، نوخیزست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز سنگ، چشمه خون می کند روان صائبز بس که درد دل من سرایت آمیزست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love