یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرا
What is a ghazal?
Ghazal: a lyric poem of couplets (beyts) on a single rhyme. The closing couplet is the maqta: there the poet signs with a pen name.
یارب از دل مشرق نور هدایت کن مرااز فروغ چشم خورشید قیامت کن مرا
تا به کی گرد خجالت زنده در خاکم کند؟شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا
خانه آرایی نمی آید ز من همچون حبابموج بی پروای دریای حقیقت کن مرا
استخوانم سرمه شد از کوچه گردی های حرصخانه دار گوشه چشم قناعت کن مرا
چند باشد شمع من بازیچه باد فنا؟زنده جاوید از دست حمایت کن مرا
بهر تعمیر گهر گرد یتیمی لایق استاز غبار خاکساری ها عمارت کن مرا
خشک بر جا مانده ام چون گوهر از افسردگیآتشین رفتار چون اشک ندامت کن مرا
گرچه در صحبت همان در گوشه تنهائیماز فراموشان امن آباد عزلت کن مرا
از خیالت در دل شبها اگر غافل شومتا قیامت سنگسار از خواب غفلت کن مرا
بی طفیلی نیست مهمانخانه اهل کرمبا سیه رویی به کار اهل جنت کن مرا
گر ندانم قدر تلخی های شورانگیز عشقزهر در کام از شکرخند حلاوت کن مرا
در خرابی هاست چون چشم بتان تعمیر منمرحمت فرما ز ویرانی عمارت کن مرا
(خال عصیان برنمی تابد دل خونین منلاله بی داغ صحرای قیامت کن مرا)
Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از فضولی های خود صائب خجالت می کشممن که باشم تا کنم تلقین که رحمت کن مرا؟
Ya rəbb, ol Şərqdən doğan nurla hidayət qıl məni,Məhşərim eşq atəşi, əhli-qiyamət qıl məni.
Bu xəcalət tozları axır məni məhv eylədi,Gövhərəm, öz rəhmətinlə sən himayət qıl məni.
Bir hübabəm, mən həqiqət dəryasında qoy üzüm,Hümmət et kaşanə fikrindən də rahət qıl məni.
Vermə sən ömrüm şamın başsız küləklər söndürə,Ömrünü cavid elə, layiqi-hörmət qıl məni.
Damlanı gövhər edir, layiq biləndə dəryalar,Layiqəmsə, lütf elə, sahibi-dövlət qıl məni.
Bir quru torpaqdayam pəjmürdə bir gövhər kimi,Odlu göz yaşımla yu, əhli-kəramət qıl məni.
Çırpınan qəlbim itaət eyləməz hər fərmana,Et qiyamət laləsi, sən daği-möhnət qıl məni.
Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Çox uzatma möhbəti, Saib, nə qədir var canın,Söylə ki, yarəb, özün əhli-məhəbbət qıl məni.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/saib-qezel-171
Use ← → keys to move, R for a random poem