ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست

مکن سپند مرا دور از حریم وصالکه بیقراری من خالی از تماشا نیست

اگر ز اهل دلی ذره را حقیر مدانکه هیچ نقطه سهوی کم از سویدا نیست

ز خود جداشدگان پرس درد تنهاییکه هر که دور ز مردم فتاده تنها نیست

لب سؤال صدف بی حجاب می گویدکه هیچ آب مروت به چشم دریا نیست

نمی توان به زبان حرف وا کشید از منکه روی حرف مرا جز به چشم گویا نیست

معاشران سبکروح بوی پیرهنندبه دوش چرخ گران هیکل مسیحا نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سپر فکند فلک پیش آه من صائبعلاج خصم زبردست جز مدارا نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love