شب گذشته دل از زلف پر شکن می گفتغریب بود، ز حب الوطن سخن می گفت

گهر چو کرد وداع صدف عزیز شودعزیز مصر به یعقوب این سخن می گفت

اگر پیاله سراپا دهن نمی گردیدکه حرف بوسه ما را به آن دهن می گفت؟

ازان خموش به کنجی نشسته بودم دوشکه شرح حال مرا شمع انجمن می گفت

هلال واری ازان سینه دید و رفت از دستگلی که روز وز شب از چاک پیرهن می گفت

همیشه آه هوادار لاله رویان بودنسیم تا نفس آخر از چمن می گفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو غنچه مشت زری عندلیب اگر می داشتهزار نکته رنگین به یک دهن می گفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring