دلم ز گریه مستانه هم صفا نگرفتفغان که آب شد آیینه و جلا نگرفت

نیامد از ته حرف شکوه ام به زبانشرر ز آتش آسوده ام هوا نگرفت

کجا به مردم بیگانه انس می گیرد؟رمیده ای که سلامی ز آشنا نگرفت

ز چشم، کاسه دریوزه سیر چشمی منبه رنگ بی بصران پیش توتیا نگرفت

ز مد عمر، نصیبش سیاهکاری بودکسی که سرخط مشق جنون ز ما نگرفت

شود به باد کجا حکم او روان چون آب؟سبکروی که هوا را به زیر پا نگرفت

بس است سایه تیر تو استخوان مرامرا به زیر پر و بال اگر هما نگرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کجا رسدبه گریبان مدعا صائب؟که دست کوته ما دامن دعا نگرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets