به زلف سنبل وخط بنفشه کی پیچممرا که ذوق پریشانی دماغ نماند

Yaz gəlib keçdi, daha gül o damaqda qalmadı,Mey qədəhdə qalmadı, nur da çıraqda qalmadı.

چه سیل بود که از کوهسار حادثه ریختکه در فضای زمین گوشه فراغ نماند

İşrət ilə gün keçirənlər cahandan köçdülər,O sərin arxdan səvay, bir kimsə bağda qalmadı.

مباد چشم بدی در کمین عشرت کسنمک به زخم من از چشم شور داغ نماند

Məclis əhli bu hala eylə pərişan oldular,Nə alov, nə tüstü, hətta bir ocaq da qalmadı.

دگر کسی ز کریمان چه طرف بربندددرین زمانه که دست ودل ایاغ نماند

Zülfə sünbül, tellərə gül taxmağın keçdi dəmi,Hətta qəlbi oxşayan tazə budaq da qalmadı.

در آن حریم که صائب چراغ کلک افروختز پرفشانی پروانه یک چراغ نماند

Bu nə sel idi, axıb düzlərə dağdan tökülüb,Sanki bu dünyada rahət bir bucaq da qalmadı.

بهار رفت وگل افشانی دماغ نماندشراب در قدح ونوردر چراغ نماند

Heç kəsin ardınca kaş ki, bəd nəzərlər baxmasın,Bəd nəzərdən bu yara qəlbimdə yağ da qalmadı.

معاشران سبکسیر از جهان رفتندبغیر آب روان هیچ کس به باغ نماند

Göylərin altında bu dövran elə sıxmış bizi,Bir yana tərpənməyə bizdə ayaq da qalmadı.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چنان فسرده دلی اهل بزم را دریافتکه بوی سوختگی در گل چراغ نماند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Şamtəki şölə saçar, Saib, əlində, bil, qələm,Orda ki, pərvanə yandı, bir çıraq da qalmadı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring