دستی به جام باده حمرایم آرزوستدست دگر به گردن مینایم آرزوست

چون ریگ، سیر دامن صحرایم آرزوستتخت روان ز آبله پایم آرزوست

پرگاروار با قدم آهنین خویشگشتن به گرد نقطه سودایم آرزوست

تا از جگر برآورم این خارها که هستاز دهر سوزنی چو مسیحایم آرزوست

گردد ز بیم سوختن خود کباب منبیدرد را گمان که تماشایم آرزوست

نتوان به عیب خویش رسیدن ز راه چشمآیینه داری از دل بینایم آرزوست

آیینه ام سیه شده از قحط همنفسروشنگری ز طوطی گویایم آرزوست

امید بوسه از دهن تنگ آن نگاربیجاست گرچه، خواهش بیجایم آرزوست

زان دم که چشم من به سراپای او فتادگشتم تمام چشم و سراپایم آرزوست

عالم به چشم من دل فرعون گشته استصبح امید ازان ید بیضایم آرزوست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب بهشت اگرچه نیاید به چشم مندزدیده دیدن رخ زیبایم آرزوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets