دل از هوس به زلف دو تا اوفتاده استپرهیز را شکسته به جا اوفتاده است

گردید توتیای قلم استخوان، هنوزسنگ ملامت از پی ما اوفتاده است

بر روی دست باد مرادست کشتیمکارم ز ناخدا به خدا افتاده است

بر دوش دار از تن منصور سر ببینآتش کجا، سپند کجا اوفتاده است

یک گل زمین ز سایه دولت شکفته نیستگویا گره به بال هما اوفتاده است

صد بار بیش حاصل چین از میانه بردزلفش کنون به فکر صبا اوفتاده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چگونه سر ز گریبان برآوریم؟شغل سخن به گردش ما اوفتاده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love