دنیا برای بیخبران عیش خانه ای استمرغ حریص را گره دام، دانه ای است

شور مرا نسیم بهاران بهانه ای استهر شاخ گل، جنون مرا تازیانه ای است

از اختیار ناقص خود دست شستن استگر بحر بیکران جهان را کرانه ای است

شوری که کوه سر به بیابان نهد ازوبخت به خواب رفته ما را فسانه ای است

آزاده ای که خاک نهادی است مشربشبر صدر اگر قرار کند، آستانه ای است

دل را بس است از دو جهان درد و داغ عشقمرغ غریب را پر و بال آشیانه ای است

زنهار پا برون منه از گوشه قفسمطلب ز زندگانی اگر آب و دانه ای است

چون آفتاب خنده بر آفاق می زندآن را که همچو چهره زرین، خزانه ای است

صحن چمن ز نغمه طرازان تهی شده استاز بلبلان به جای، همین آشیانه ای است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب در کریم به محتاج بسته نیستطاعت وسیله ای و عبادت بهانه ای است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring