تا از عقیق او به بدخشان سخن گذشتاز سنگ، لعل چون عرق از پیرهن گذشت

دامان چین ز عطسه خون لاله زار شداز بس نسیم زلف به مغز ختن گذشت

گرد لب پیاله که از مجلس شرابحرفی برون نبرد اگر صد سخن گذشت

یوسف ز شرم سر به گریبان چاه بردتا از قماش پیرهن او سخن گذشت

آتش ز روی صورت دیوار می چکدپروانه چون تواند ازین انجمن گذشت؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب کمال زلف در آشفته خاطری استنتوان ز بیم ناخن دخل از سخن گذشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love