واعظ نه ترا پایه گفتار بلندستآواز تو از گنبد دستار بلندست

در کعبه ز اسرار حقیقت خبری نیستاین زمزمه از خانه خمار بلندست

مژگان تو از خواب گران است نظربندورنه همه جا شعله دیدار بلندست

یک شعله شوخ است که در سیر مقاماتگاه از شجر طور و گه از دار بلندست

از بی هنران شعله ادارک مجوییداین طایفه را طره دستار بلندست

تن چیست که با خاک برابر نتوان کرد؟از کوتهی ماست که دیوار بلندست

کوته بود از دامن عریانی مجنونهر چند که دست ستم خار بلندست

غافل کند از کوتهی عمر شکایتشب در نظر مردم بیدار بلندست

هر چند زمین گیر بود دانه امیددست کرم ابر گهربار بلندست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز بلند اختری همت والاستگر زان که ترا پایه گفتار بلندست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets