قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن

به هر چه می کشدت دل درین سرای سپنجبه تیغ قطع تعلق نگاهداری کن

نهاده اند ترا لوح خاک ازان به کنارکه گوشه ای بنشین مشق خاکساری کن

گرت هواست که در وصل آفتاب رسیبه وقت صبح چو گردون ستاره باری کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به کوه، موجه دریا چه می کند صائب؟علاج خصم سبکسر به بردباری کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate