در روی زمین یک سر پر شور نمانده استته جرعه ای از کاسه منصور نمانده است

زنگار گرفته است دل اهل جهان رادر آینه هیچ نظر نور نمانده است

زان مصر حلاوت که شکر بود غبارشامروز به جز نقش پی مور نمانده است

پیمانه ارباب تنعم شده لبریزآوازه ای از کاسه فغفور نمانده است

از تلخی دشنام برون رفته حلاوتنزدیکی دل با نگه دور نمانده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زان شهد که سرمایه شیرینی جان بودصائب به جز از نشتر زنبور نمانده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets