صدق، روشنگر ضمیر من استصبح روشن ضمیر، پیر من است

موری از من نمی شود پامالکف دست دعا سریر من است

نیستم امت تن آرایانخلق خوش جامه حریر من است

دولت افتاده است در قدممپر و بال هما حصیر من است

به گریبان اگر نپردازمکاوش سینه دستگیر من است

رم آهو به آن سبکپاییداغ طبع کناره گیر من است

بلبل خوش نوای نیشابورخجل از طبع بی نظیر من است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آفتاب شکفته رو صائبگلی از گلشن ضمیر من است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring