شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

به جای نافه دل بر خاک ریزدز زلف و کاکل عنبرفشانش

غبار آلوده گرد کسادی استنسیم پیرهن در کاروانش

چه باغ است این که دلها را کند آبز پشت در صدای باغبانش

ز حیرت آنقدر فرصت ندارمکه درد خود کنم خاطرنشانش

چنان ناسازگارست آن جفا جویکه نتوان ساخت پیغام از زبانش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ندارد برگ سبزی رنگ، صائببا این سامان ز باغ و بوستانش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love