مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ

نهاده اند ز هر خار در کمان تیریمکن نگاه به گلهای بوستان گستاخ

ز داغ شاه، نظرهاست هر شکاری رامده ز دست درین صیدگه عنان گستاخ

نشان تیر هوایی همان کماندارستبه قصد چرخ منه تیر در کمان گستاخ

ز کاوکاو، شرربار می شود آتشمنه به حرف کس انگشت در بیان گستاخ

ز عقل نیست به تیغ قضا زبان بازیمیار زمزمه عشق بر زبان گستاخ

ز برق خرمن گل خانمان شبنم سوختبه شاخ گل مگذارید آشیان گستاخ

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حریف ناوک غیرت نمی شوی صائببه هر شکاری لاغر مکش گمان گستاخ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring