صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما

از رگ خامی نباشد میوه ما ریشه دارپختگی پیداست چون آتش ز رنگ زرد ما

فتح ما آزاد مردان در شکست خود بودگو دل از ما جمع دارد دشمن نامرد ما

می شود مژگان آتشبار، هر خاری که هستبر گلستان بگذرد گر آه غم پرورد ما

بازی ما گرچه اول خام می آید به چشمدر عقب دارد تماشاهای رنگین، نرد ما

دامن صحرا ز اشک آهوان شد لاله زارروی در حی کرد تا مجنون صحراگرد ما

ناز پرورد خرام قامت رعنای اوستبرنمی خیزد به تعظیم قیامت، گرد ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این جواب آن غزل صائب که طالب گفته استبعد ازین از خاک، معشوقانه خیزد گرد ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring