دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را

ز تنگی در دل پر خون من شادی نمی گنجدز من چون غنچه تصویر، رنگی نیست شادی را

نظر بست از تماشا بوالهوس، تا یار نو خط شدخط ریحان غبار چشم باشد بی سوادی را

به خواری زیستن، از عزت ناقص بود بهترگوارا کرد بر من قیمت نازل کسادی را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چرا صائب برون آیم ز خلوت، من که می دانمبه از کنج دهان یار، کنج نامرادی را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets