مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

ندارد دیده پاک آبرویی پیش او، ورنهبه شبنم می دهد گل منصب آیینه داری را

قیامت می کند در ترکتاز ملک دل، گویاز طفل شوخ من دارد فلک دامن سواری را

بیابان گردی مجنون ز نقصان جنون باشدکه سنگ کودکان باشد محک کامل عیاری را

گهر گرد یتیمی را دهد در دیده خود جابه چشم کم مبین زنهار گرد خاکساری را

اگر از پرتو خورشید روی دل طمع داریمده چون شبنم از کف دامن شب زنده داری را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چه سازد سختی دوران به جان سخت ما صائب؟ز تیغ کوه پروا نیست کبک کوهساری را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring