ساقیا فصل بهار است و هوای گشت باغبوی گل کی می‌کند بی‌باده ترطیب دماغ

خیز و در ساغر بریز آن آب آتش رنگ راکز لطافت در شب تاریک سوزد چون چراغ

می بده ساقی به آن نیّت که باشی عمرهاشاهد بزم و تذرو گلشن و آهوی زاغ

هر چه داری صرف می کن تا در این ویرانه‌ای‌ور نه تا مردن کند سودای گنجت بی‌دماغ

گنج آن باشد که با معشوق سیمین‌غبغبیواکشی مستان و خاطرجمع در کنج فراغ

تا توانی می به دست آورد که در صحن چمنلاله را عمر کم و آن جام خالی کرده داغ

بوالهوس را بهره‌ای از احتشام عشق نیستفر اقبال هما کی سایه اندازد به زاغ

عزت داغ دل پرخون شناس و شکر کنتا به سان لاله دائم مشک ریزندت به باغ

گویمت مجذوب تدبیر غم ایام چیستروز و شب می نوش تا هرگز نباشی بی‌دماغ

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love