صاف کن ای سنگدل با دردمندان سینه رامی کند دربسته آهی خانه آیینه را

درد و داغ عشق را در دل نهفتن مشکل استاین سپند شوخ، مجمر می کند گنجینه را

عمر باقی مانده را نتوان به غفلت صرف کردساقیا پیش آر آن ته شیشه دوشینه را

زنگ از آیینه تاریک صیقل می بردمگذران بی باده روشن شب آدینه را

هیچ سیل خانه پردازی چو گرد کینه نیستدر درون خانه باشد خصم، صاحب کینه را

گل ز شبنم در دل شبها نمی باشد جداخودپرستان در بغل گیرند شب آیینه را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از نمد، آیینه صائب در حصار آهن استصوفیان دانند قدر خرقه پشمینه را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring