زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟

هر نفس غم پاره ای از جسم لاغر می بردهمچو خاکستر که از پهلوی اخگر می برد

ما به چشم مور گندم دیده قانع گشته ایمروزی ما را چرا چرخ ستمگر می برد؟

در قیامت می شود شیرین، زبان در کام ماتلخی بادام ما را شور محشر می برد

از شهیدان یک سر و گردن نباشم چون بلند؟تیغ او در ماتم من زلف جوهر می برد

عشق عالمسوز بر من مهربان گردیده استجامه بر بالایم از بال سمندر می برد

من به لیمویی قناعت کرده ام از روزگارناف صفرای مرا گردون به شکر می برد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که چون صائب دویی را از میان برداشته استمی کند پی قاصدان را، خامه را سر می برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love