چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می بردنبض من از برق دست از بیقراری می برد

در دل آزاده ام گرد تعلق فرش نیستسیل از ویرانه من شرمساری می برد

شبنم از فیض سحر خیزی عزیز گلشن استگل به دامن خنده از شب زنده داری می برد

هر که حرف راست بر تیغ زبانش بگذرداز میان چون صبح صادق زخم کاری می برد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر سر صائب چو مهر از چرخ چارم بگذردحسرت روی زمین بر خاکساری می برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring