می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آوردناخدا را شور دریا بر سر شور آورد

چین زلف مشک بیزی کو، که از تحریک اوزخم کافر نعمتم ایمان به ناسور آورد

بی ادب پروانه ای دارم که جذب همتشموکشان صد شعله را از خلوت طور آورد

در خم دام فراموشی به خود درمانده ایمدانه ای از بهر مرغ ما مگر مور آورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر شرابی نیست صائب با دماغم سازگارعشق کو تا جرعه ای از خون منصور آورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love