شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اندورنه ارباب رضا از بیش و کم آسوده‌اند

شور محشر را صفیر نی تصور می‌کننداین سیه‌مستان غفلت بس که خواب‌آلوده‌اند

هرکه دید آن خال‌ها بر دور چشم یار، گفتاین غزالان بین که برگرد حرم آسوده‌اند

کیستم من تا به گرد محمل لیلی رسم؟برق و باد از دور گردان قدم فرسوده‌اند

با چنین عجزی که بیکاری نمی‌آید ز ماکار دنیا را و عقبی را به ما فرموده‌اند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این جواب آن غزل صائب که می‌گوید حکیم«بر بناگوشت مثال کفر و دین بنموده‌اند»

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets