خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند

خشک مغزانی که نشکستند خود را چون حبابچون کف دریا و بال دامن ساحل شدند

نغمه پردازی کنند از سیلی باد خزانچون صنوبر سرفرازانی که صاحبدل شدند

جای حیرت نیست اهل عقل اگر مجنون شوندحیرت از دیوانگان دارم که چون عاقل شدند

سبز شد در دست مردم دانه تسبیحهابس که در دوران ما از ذکر حق غافل شدند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست صائب دولتی بالاتر از خلق نکواز چنین دولت چرا اهل جهان غافل شدند؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love